45. Niedopowiedzenia

szukasz mimo woli szczęścia tam gdzie ludzie kamieniują nawet swoich podopiecznych za wszystko, najczęściej za błędy stoisz z nimi w dusznej kolejce po czasie rzucasz z nimi mięsem dostosowywać się, to takie sztuczne gdy serce nie ma nic do powiedzenia I tylko smród, i smog i ignorancja dusi powoli, gdy pytasz za jakie grzechy wstajesz i zapominasz, zasypiasz i budzisz się na strychu w bałaganie I myślisz sobie, o cholera, faktycznie nie masz nic do powiedzenia bo już nawet nie ma chęci następnego razu już może nie być zamknij drzwi i zrób rachunek sumienia a może zniknął niepotrzebne słowa tylko pamiętaj, nie dopowiadaj zło czai się za rogiem