[. Oni sie rozbestwili .]

kiedy zanikam niknie wszystko nie pamietam nic trzynascie tysiecy lat temu pamietalam jak napisac ten wiersz dzis nie znam juz ani siebie ani tego wiersza list w butelce do ludzkosci ktora sie budzi podobno pamietam kolory dzwieki zycie w rzeczywistosci wylewanie wodki na kolana ale dzis kiedy zanikam nie pamietam nic poza chwilami gdy czulam a potem oni sie rozbestwili nademna mysleli ze mnie znali