Autobus pośpieszny

Jadę autobusem , pospiesznym. Rozglądam się na boki I wszystkie obrazy oglądane przez okno szybko się zmieniają . Niektórych już nie pamiętam , zbyt szybko odeszły. Zatrzymuje się co jakiś czas ,autobus pospieszny. Ale nie na żądanie ,choć tysiące rąk próbują go zatrzymać. Kierowca jest niezłomny , nie zabiera nikogo . I jadę tak już 18 lat i nikt jeszcze nie wsiadł tak naprawdę, choć każdego dnia wysiada tak wiele osób. Co jest ciekawe, nie chcą wysiadać. Jakaś siła pchnie ich ku wyjściu. I przez okno widzę jak płaczą, jak próbują jeszcze wsiąść . Lecz nikogo kto wysiadł , nie widziałam już nigdy, obojętnie kim był , co zrobił , co posiadał. I tak się zastanawiam , kiedy ja wysiądę. Czasem mi smutno , bo nie chce płakać, tak jak inne osoby które widzę na przystankach. Lecz uczucia się zmieniają i smutek i radość zmienia się tu . I życie ciągle do przodu się toczy i wspomnienia gdzieś znikają. Tak znika wszystko w autobusie którym jadę