ŻEBRAK

Śmierdzący zaschniętą nadzieją której wciąż nie chce zmywać jak odrzucony Chrystus wytrwale idzie przed siebie cichy i milczący bo szczerbaty przez brutalne życie co powybijało mu zęby drżący i ukryty pod nieswoimi łachami bo odarty przez kpiące spojrzenia z niewidzialnej godności głodny i spragniony bo niedotknięty przez skąpe ręce kurczowo ściskające świeże banknoty smutny i obolały pod krzyżem swoich myśli bo niedostrzeżony przez zamglone oczy błachymi problemami Idzie tak cichy i milczący jak odrzucony Chrystus lecz nie sam Idzie ze swoją zaschniętą nadzieją