Grasz po mojemu

Starcze,grasz po mojemu, A to mi się podoba; Zastanawiam się czemu Mieszka u nas niezgoda? Przecież jesteś przykładem, Prometeuszem ziemi, Przewodniczysz nad stadem Bez odrobiny chemii. Ty jesteś jak wojownik, Gdy mądrość ludziom wciskasz; Przydałby się prostownik, Bo tutaj coś się ślizgasz. Napisałeś jak chłopek, Zbrukałeś się prostactwem; Przydałby Ci się snopek, By ukryć się przed chamstwem. Którego nienawidzisz, Bo rozumem nie grzeszą, Więc codziennie ich krzywdzisz, Oraz odganiasz rzeszą. Swoich durnawych wierszy, Których nikt nie zrozumie; Zresztą nie będzie pierwszy, Bo sam tego nie umie. Mój samozwańczy królu, Proszę nie pisz dziś na mnie; Nie chce umierać w polu, Wpierw muszę pomóc mamie. Udała się w ogródek, Chce wyrwać wszelkie chwasty I poczuła gdzieś smrodek, Biegnący z czyjejś chaty. Pobiegła w stronę smrodka, Wsiadła w wóz,pomyślała I kładąc noworodka, Zwyczajnie odjechała. To jest nieaktualne, Na mnie już możesz pisać, Większe treści banalne, Dzisiaj możesz mi wciskać. Ty mnie już dziś nie zadziwisz, Gorzej pisać nie możesz; Boli,że się tym żywisz, Bo chyba za mało wiesz. Nic w życiu nie przeżyłeś, Żadnego smutku,bólu; Jedynie wyłysiałeś, Niedorobiony królu. Samowładny przywódco, Rozkaż dzisiaj sam sobie, Że powiesisz się z nocą, Na drzewie przy swym rowie. Spójrz jak inni pisali: Mickiewicz i Słowacki, Bo oni siebie wznieśli, Nie w głowie im twe gatki. W prostocie jest metoda, Oni tego dowiedli, A twoich wierszy szkoda I zmarnowanych stempli. A w naszym pseudo boju, Wolę stać po swym miejscu I poużywać gnoju, Bo mogę stary piecu. I na co mam Ci wskoczyć? Jak ty już nie podołasz, Możesz się ze mną droczyć, Lecz niczego nie zdołasz. -Halo...mama?Jesteś w Ciechanowie? -Nie,synu.Już dawno w Częstochowie.