Stracony

Tyle przed sobą miałeś szczęście dom rodzinę ale żony nie słuchałeś wolałeś w parku na ławce rękoma obejmować butelkę Co ona Tobie dała życie zmarnowała a kiedy zasypiałeś nawet się nie pożegnałeś W oddali słychać drwiny kim byłeś dla rodziny cząstką świata odszedłeś do brata Czasem nie rozumiem i pojąć nie umiem kto karty rozdaje i ból zadaje Była taka zimna i czysta każdy jej łyk zabijał najbliższych szybko znikała i nic nie dawała Teraz patrzysz z góry obserwujesz chmury błąkasz się po kraju szukając umiaru Nie umiem Ci pomóc choć bardzo bym chciała za późno już na to żegnaj Tato