Wołanie

Szukałam szczęścia wszędzie Ale już nigdy nikogo nie będzie Kto zechciałby mnie uratować Kto mógłby mnie powstrzymać... Czuję, jak mnie ogarnia Dusi, dławi, zabija Czarna rozpacz. Wokół smutno, pusto, ciemno. Nie ma w pobliżu nikogo. Nikt mi nie pomoże, bo nikt nie chce. Gdzie wy macie serce? Wy, którzy tak łatwo osądzacie innych? Wy, którzy wiecznie szukacie winnych? Zgubiliście je w codziennej pogoni za rzeczywistością Jak rzecz uwagi nie godną, opuszczoną i zapomnianą. Pomóżcie! Tym, co już nie potrafią żyć! Pomóżcie! Tym, co już nie mają sił, żeby być! Pomóżcie! A wasz wysiłek nie będzie na próżno. Pomóżcie! Nim będzie za późno!