Cień ma się dobrze

cienka warstwa snu pęka pod wpływem kłębiących się myśli potwór wynurza się z głębin zatopiony był wczoraj budujemy nowe jutro trawa jak opuszczone wspomnienia robi się szara bez wody usycha a my pod pełnymi żaglami próbujemy odbić od brzegu stary ląd trzyma nie pomaga reset coś ściąga do wczoraj chcemy je opuścić na zawsze czy to możliwe wielu się udało 8.2025 andrew