już nie

w głowie szumiało potężnie działo się nie do wiary piersi wznosiły wyzywająco sutki jak tarcze biologicznego zegara zachęcały do korekty czasu co ślizgiem zsuwał się z gładkiej tafli pachwiny w słodycz skłębione myśli przeskakiwały z pośladków uśmiechniętych szeroko do ust pełnych krzyku którego nikt inny nie słyszał i zwodziły i nikły by znów wyskoczyć zza łuku napiętych ramion z jaszczurką w rogu łopatki i stoczyć się w pustkę zapomnienia bo niczego im nie wolno już