w domu

za zamkniętymi powiekami brudne ściany zbliżają się do mnie wyciągam szyję w stronę zakrzywionego sufitu ziemi kulę się mocniej w sobie staram się zmniejszyć ile tylko mogę słucham własnego zadyszanego oddechu czekam a kiedy otwieram oczy pokój jest normalny biało otynkowane ściany ujmują niewinnością patologiczna czystość wszystko na swoim miejscu nie boję się jestem w domu