i tak

już zawsze do końca postaram się być i po cichu uchylę okno otworzę dni jak świtlistą zasłonę pod którą wszystkie swoje chwile zakwitłe tobą przesiąknięte zapachem twoich perfum i smakiem pomadki w kolorze karminu zaklęte w płomień co dzikim żarem rozpalał nasze ciała by niebo istniało a świat trwał i układał sny w finezję róż bedę ci szeptał o zachodach słońca całując usta przy blasku księżyca o północy w milczeniu rozchylę ramiona chociaż nie sięgną gwiazd wystarczą by objąć tę jedną przytulić marzenia idące brzegiem rzeki spojrzeń bez źródła i ujścia sprawiając byśmy byli bezpieczni nie myśl o rozkwicie drzew by zerwać owoce a nasze święto będzie trwało pójdziemy boso w wezbrania wód krusząc kamienie i skały co staną na drodze by móc dotknąć spełnienia i odszukać dom na zaciszu odkryć nieznane i poznać tajemnice otwartych okien by jabłonie przyszły do nas prosto z sadu a bzy mogły przykucnąć przy parapecie pełnym pelargonii i tak nie patrząc w zwierciadła przesiąkniemy rosą zatracimy się blaskiem porannych zórz galopem koni z grzywami pełnymi wiatru a z zaproszeniem od brzozowych liści odpłyniemy z uśmiechem w ptakowe gaje by słuchać trelu na dwanaście skowronków w uniesieniu do chwili gdy świat wstanie pierwszym promieniem oświetlając dwa ciała stanowiące jedność wtedy będę