kochać to nie znaczy

zawsze to samo uciekasz w sto jeden milczeń z dala od ludzi wędrówką nad inną rzekę gdzie zmarszczki na wodzie w miejscu narodzin brzegu dzikie róże zostawiasz za sobą idziesz dalej tam gdzie poetyckie sudoku układa wyblakłe barwy w kolor nieba już wiesz rozumiesz ale wciąż mnie nie znasz tylko słońce jednorazowego użytku rozświetla jeszcze drogę żeby zawsze i wszędzie kiedy można tak lekko kiedy można bez granic