na twoim łonie

przechodząc przez otwarte drzwi zabierz mnie w rozchylone usta to nie jest manifest szybowanie ponad światem to próba zarysu oczekiwań na coś więcej kiedy w twoich oczach zapisałem swój strach dziewczyno z bukietem zielonych liści w dłoniach daj mi skrzydła bym nawet w gniewie złowrogiej ciszy wzleciał ponad betonowy chłód a potem nurkując w azylu pozbawionym łez stał się poławiaczem twoich pereł zabłąkany nie pamiętam pieszczot cieszę się tylko wtedy kiedy czuję zawieszony w rzeczywistości pod prąd płynę do ciebie na ślepo ufając że miejsce w czasie jest możliwe wiązka brzegu to kuracja odwykowa tam delikatnie coraz bardziej reinkarnuję w wierzbę która nie potrafi już płakać uciekając bezkresną plażą żeby nie utonąć na piasku utrzymuję się na leżąco kochaj mnie tak bardzo chciałbym być widokiem z twojego okna w kalejdoskopie wzlatujących ptaków człowiekiem który bawi się niebem teraz jem trawę z puszki ale nadejdzie czas ocaleń wtedy tęsknot kilka ot tak wypłowieje milimetr po milimetrze położę głowę