na wyciągnięcie oczu

kiedy cię nie ma nawet wiatr boli w zakamarkach drzew bociany udają że wracają w gniazda słońcem co ciepli na niby świty wstydzą się rosy na kwiatach bez koloru gubiąc płatki w suchości traw słowa nabierają bełkotu w usta bez wyrazu zimne jak łóżko zamienione w głaz pszeniczne równiny nie kołyszą rzek które nurtem wspak bez mostów nie widzą drugiego brzegu nie ma pustka jedynie zasłania szum lasu echem odbitym od sztukaterii pustych ścian białych odcieniem czerni jesteś taka piękna bez makijażu patrzysz na mnie w rozkwitłe zapachy ogrodu podajesz klucz bez zbędnych dziurek od klucza drzwi otwarte wszystko wraca