ty do mnie tak

mówisz że wzrastają sady kwitną owocem kiedy nie chcesz że źdźbła porosły kosą w chabry i maki ile czasu mogę wołać przywróć wreszcie błękit nieba a słońcu blask kiedy nie umiem powiedziałaś kocham albo źle zrozumiałem głupi w połacie równin zboża ścielę abyś mogła powiedz mi jeszcze raz bo nie wierzę w przeznaczenie odczułaś mnie wiążąc supły na drogowskazach teraz tylko przedwiośnie wskazuje piękno kiedy nic nie mówisz ciszą oszczędź proszę moja suwerenność poległa kiedy tonę w tobie jestem wołaniem by być