Przejdź do treści

wiolinowy

w świecie ciszy gra muzyka jednak trudno o jaskółczą wolność kiedy żniwiarze bożych stosunków do niegodziwości zbierają plon źródła prawd rozproszone w uczuciach zagubione krzyczą " gdzie jesteś pianistko"? czy potrafisz zrozumieć wśród złych dobre wieści usłyszeć szept co przebija mury odnaleźć drogę choć drogowskaz dawno rozstrojony jak fortepian który próbuje grać zaprzeczając nutom rozpisanym na pięciolinii życia graj usłyszę cię tylko podaj mi klucz
52 odsłon

Komentarze (4)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Tigerka 13 lat temu
Co Ci zagrać? :)
Smok 13 lat temu
Twój wiersz przemawia (bynajmniej do mnie). Musnęłaś - Pianistko - ambiwalentną granicę ludzkiej istoty. Wewnętrzna wolność i moc przeciwstawiona żniwiarzom niegodziwości. Szept słychać zawsze, wystarczy nastroić instrument, zamknąć oczy i wsłuchać się w siebie - niezachwiana wiara pomoże. Pozdrawiam
PCP Go 13 lat temu
fajna metaforyka
K
kaja-maja 13 lat temu
o tak takich niegodziwości nie brakuje w:) a do klucza masz dziurkę? w:)
4 online

Menu

Dodaj wiersz

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać wiersz.

Dodaj wiersz
Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie