alfabet

Krótkie wersy maszerują w parze z krótkim życiem Trudne chwile jak bliźniaki podwójnie rano w łóżku widzę Brak mi słów, odchodzę na urwisko swych możliwości Krew pulsuje, głowa pęka u kresu wytrzymałości Brudne dźwięki, struny mam ponaciągane Kolor męki? paleta leży, rozlany atrament Skok do wnęki? zamurowana. stój i patrz! Pozostałeś sam na drodze pełnej żelaznych bram Gdzie jest klucz? na niebie, wystarczy się przyjrzeć Niedowidzę już, na oczach mam krwawą bliznę Niby żyję, a jednak błądzę jak umarły Coś tam bije, odpuszczam, nie będę walczył Znów pod krzyżem, a było kiedyś inaczej? Krew w zeszycie, na płycie kurz, dom pusty płacze Wkładam wytrych, wpuszczę tam trochę słońca Nie potrafię odejść, na planszy mam jeszcze gońca A więc gonię, szukam, szperam po szufladach Mała kartka, list, a w nim słowa którymi władam Czytam ją, sam, to co napisałem Czas zacząć nowy rozdział i spalić testament "O" pochyłe, "A" trochę niewyraźne Uczę się alfabetu, pobudzam nim wyobraźnię Coraz równiej, choć wciąż gdzieś widzę błędy To nie ważne, on mówi jak iść, gdzie i którędy Tu i teraz składam mu swój hołd ludzki Drogi alfabecie, Ty mój przyjaciel, będę Ci służył!