...głóg...

jest w pięknej bieli niczym rajskie jabłuszko jeszcze się zieleni na nadzieję różą rozkwita pod diamentem Nieba wiatr w koronach drzew śpiewa cukrówki nie jedną wierzbę otoczyły choć włos swój zmienia i rzednie też w biały dzień ma czerń na uśmiech tęczę i kolorowe liście liście suche jak zeschły las co deszczu chce i potrzebuje deszczu między średniowiecznością a doczesnym czasem kiedy to nie każdy pod swoim ciężarem ugina się ze słuchości a na nie jedno spojrzenie rozwija jedynie jak co roku glapy swymi twardymi dziobami pożywienia szukają czarną falą jakby szukały świeżej mięty od brzozy odstępując kiedy ta koloru nie zmienia i tak w milimetrach wędrując z rana spacerkiem uśmiecha się jak wijąca się rzeka wysycha a kto wodę klarowną ma na życie co niektórym przemija...?... ( jak głóg w swej sytości głodu nie czuje tylko brak jemu do zabawy dzieci)