...jak w bajce...

wczesnym rankiem Słonko oczy mi budziło nad Jezioro wabiało gdzie z wieczora Kukułka szczęście wykukała o którym wcale nie myślałam zawsze kiedym rankiem się kąpałam od północy poprzez wschód trzepot skrzydeł słyszałam a to najpiękniejsze bóstwo cudownie mnie otoczyło nie pierwszy raz białym skrzydłem to bóstwo to trzynaście Łabędzi bielą swoją wodę udekorowało jak trzynaście wróżek lecz w nich nie było tej złej jedynie wszystkie piękne skrzydłami lot hamowały ukłon złożyły jak Bogini Afrodycie z wielką gracją wdzięku i miłości wkółko pływały jakby walca tańczyły aż się woda diamentem gwiazd mieniła pośród takiej płodności natury a mojego życia na Ziemi jeszcze pośród kwiatu wodnej lilii powiem tylko to nie jest bajka jak też Słońce nie tylko na Niebie ma swój majestatyczny diament też malownicze jest w głębinie jak malownicza aura sprzyja tak w radosnym uśmiechu nie tylko się tańczy 'Jezioro Łabędzie' a płynie przez Jezioro całe i wzdłóż i w szerz bo nie ma nic piękniejszego jak romantyczne fale Łabędzie fale na wodzie nie w trzepie...