...nawet w burzy...

przyszła lecz nie do mnie ale Niebo deszcz jak łzy spuściło na zaduch dnia i odświeżenie aury deszcz cudowny deszcz cudownie ziemię zrosił a jaki zapach cudowny dał niczym ciało kobiety przepocone czy mężczyzny jak kwiatu woń uniósł tak po kilku ulewnych kroplach z przestrzeni też ktoś ukazał uśmiech pięknej mgielnej zorzy w dniu 11.07.2016 roku w cudownej postaci anioła o ogromnych skrzydłach tak milę w dół zmierzyłam w Pi 3,14 sięga po sam Konin już krucąc mówiąc cudowny błękit mam nad sobą Słońce i śpiew ptaków taniec jak też rosę którą w upale jedynie z rana nie raz spotkasz i cudownego kwitu zapach siana czy trawy tak,tak po takim zaduchu i siódmych potach nie każdy człowiek wie iż nie śmierdzi kiedy jego zapach ciepły wiatr pragnie niosąc najcudowniejszy szczęścia uśmiech tak też jestem pod długą białą sutanną jak pod białą Zorzą w zdarzeniu i akcji cudownie sobie nucąc nie tylko na szczęście zwłaszcza kiedy kilka obłoków przed soba mam jeszcze kiedy w jednym małym jest z nich Polska od samiuteńkich Gór cała w śnieżnobiałej bieli gdzie jak niewinny biały uśmiech może być tęczowy zwłaszcza z rana co rozciąga się aż po Morze jedynie północnowschodnia cześć w szarości swojej płynie gdzie centrum bieli w konika się zamienia który Ojczyźnie służy będąc Pegazem i tak na dziw filozofom w chmurze mieć obraz Koziorożca to powiem Deszcz był u mnie kochany deszcz burzy nie przyniósł lecz obraz dla miłości gdzie przewodzi Waga... ...tez jednych ze sobą porwie jak też zniszczyć może nie panosząc się w prawdzie a dla kłamstwa zwłaszcza jak tez Burza tyłków nie liże jak człowiek człowiekowi dla stołka czy Chwały też za chmurki 'a kuku' uśmiech biały ktoś ukazał lecz szybko się schował jakby spadł dając mnie cudowny lazur też teraz pochodzę po rosie trawy by skorupy pod stopami nie mieć a słodkie stópki niemowlaczka kochanie pocałujesz...?...