...nie tak dla słodkości jak ciebie obrzydzenia...

jak w wielkim pucharze śmietana ubita niczym proszkowa piana co elektryczność gasi tak też nie jeden gasi nowoczesną dzisiejszą naukę zwłaszcza gdy biel bieli nie równa a jest pełna śniegu jak kolumna tęczowa jak rozwidlone oczy przy zachodzie Słońca zielonkowatą-czerwienią się mieniąca która wpada w błękit strzałą spojrzenia gdzie lotności mrok skalisty ma barwę ciemnego szafiru który w Słońcu dość iż w uśmiechu bóstwa nie daje ni szczęścia opiekuńczego nawet na stopie też ciemność czy ponurość nie jest uśmiechem w dumie co apetyt nad kuszący niesie niczym obraz w uśmiechu cudowny ze zjawisk jak i spełnieniu czy góry czy dołu jeszcze w akordzie podwójnego uśmiechu co nie jest na zawołanie a z przypadku co po ludziach chodzą... ...też dla serca czy duszy najbardziej ma taki sam Raj jak chmury w cudownym obiektywie i w przelocie obrazu się nie zmienia dla szczęścia w uczuciu nie tak się rozpływa w zakochaniu będąc dla nie jednych chmurą ulotną czy stałą ale też klimatyczną gdzie smuga ciemnoty dziwnej naiwności jest od ciebie mądrzejsza głupi człowieku...