...tak jesiennie...

choć jeszcze lato drzewa liście już gubią złociste jak słońce miodowe niczym usta wśród aronii płoną i tak od swojego narodzenia po kres ogniście się wypala lecz w swoim owocu wartość zostawia na chorobę czy cierpienie na chłodne wieczory uśmiech serca co szczęście niosą wspomnieniem też tak patrząc na łąki zielone i pola z których plon już zebrany to jeszcze się zieleni od kukurydzy pięknie obszar nasz podobny jest do Irlandii lecz świerszcze grają tylko w naszych lasach niebawem już wejdziemy w złote komnaty niczym w ogród rozkoszy spojrzenie nadziwić szczęśliwością strumyka co wciąż płynie dalej spokojnie tak dźwięcznie wciąż z prądem do przodu porywając ze sobą to co się w nim zatopi...