...to nadzieja...

ma obszerny horyzont w Wierze przyjazny dający Miłość na szczęście jedynie przy nadziei człowiek ma horyzont mały i wciąż powraca w poświadczeniu swojej nieudolności niczym Gaja matką jest natury lecz taka mistyfikacja jej nie przystoi nie tylko w słowie lecz i pisowni też nie każdy od brzegu dalej płynie zwłaszcza kiedy nadzieja nadziei nie przystoi tak miłość nie zawsze daje promyk słońca czy co drugi dzień z burzą deszcze gdzie łzy wylewa się żal jak ból i wstyd za porodzenie chwastów i potworów życia kiedy Nadzieja jest Wiarą głeboką jak Miłość serca i duszy też w zyciu bardziej 'j'się liczy niż zmiekszenie co się wie iż 'i' płytkie jest i na brzegu nadziei nie jedni się topią tak z małej Wiary mie ma się nic choć się Miłość posiada też dobrze iż moja Nadzieja i ja przy Nadzieji mam Miłośc w Wierze by przepynać pięcio kilometrowe Jezioro jak ciebie człowieku od nadzei...