...zakłamana księżniczka...

dziewczyna ni ładna ni brzydka bogatego księcia szukała aż go wreszcie znalazła i jako zakochana czar rzuciła tapetowaniem siebie w chirurgii estetycznej jako młoda pani wypaść chciała jak najpiękniej do ślubu najdroższą suknię kupiła w kloszu pięć halek miała a na szyfonie różane róże jako to na księzniczkę przystoi do tego pozłacane na obsasie buty pod Ratusz podjechała wielce dumna - piękna księżniczka niczym bajkowa lala książę obraczkę na palec włożył i już jako żonę na przyjęcie weselne konduktem powiózł Młoda Para szczęśliwa - każdy zachwycony sala pięknie udekorowana w żywych różach nawet nie jedne panny zazdrościły wykwintnego całego przepychu jak i radosnego wdzięku Młodej Pary ale jak to wesele do białego rana bajecznie się zapowiadało każdy jadł,tańczył jak to na weselu szczęścia toasty za Młodych wnosił aż tu nagle o północy czar prysł wiatr zaplątał się w suknię Pani Młodej jedna halka spadła róże z klosza rozsypały suknia w żółtych plamach po kleju została jak też śmiech gości i łzy młodej kiedy buty w ciapkach zobaczyła też morał z tej powiastki nie byle jaki i jakże mądry 'w życiu skromność się więcej ceni niż przebogaty przepych i zakłamane bogactwo które z księżniczki kopciuszka zrobi'...