deja vu

o pustym pokoju hotelowym z pająkiem na ścianie za jedynego kamrata już było nic nie poradzę znowu widzę z okna samotnie kołyszącą się ławkę ośnieżone huśtawki także samotne kłująca w oczy biel aż po horyzont wilgoć - zimna wilgoć nie ta gorąca z wnętrza naszych ciał gdy kochaliśmy się tu ostatnio a przecież jesteś pamiętasz? na dworze było minus dwadzieścia pięć stopni a my otwieraliśmy okna zmniejszaliśmy ogrzewanie dziś kaloryfery letnie kawa z termosu wystygła mdła utraciła swoje znaczenie dzieci pobiegły bawić się gdzie indziej jedyne ciepło płynie z szemrzącego nurtu głosów kochanków za ścianą i cichej muzyki z nie naszego już radia a przecież jestem