ikona

Matko na pięćdziesiąt lat zamknięta białą farbą ludzkiej nienawiści jak pod wiekiem trumny niewidoczna dla oczu nieustannie byłaś tutaj choć tak trudno w to uwierzyć wieczna tęsknota wciąż w nas się tląca zdjęła z Ciebie śmiertelny całun rozpostarłaś szeroko ramiona w opiekuńczym geście pod Twoim płaszczem nie tylko Jan znalazł schronienie twarz pojaśniała ożyło serce pod obszerną tuniką poruszyła się pierś nawet jaskółki uwiły gniazdo nad Twoją głową kazałaś uwierzyć w cud miłości *** dziś Twoja twarz poszarzała oczy straciły blask ciężar pasa zdobnego w klejnoty przytłumił radość z bycia ubogą błyszcząca obręcz zacisnęła się pod sercem pozbawiając Cię oddechu tkanina przepychu okazała się groźniejsza od olejnej farby zamazującej fresk a próżność od nienawiści