jak chleb powszedni jesteś mi poezjo

z tobą zaczynam codzienną wędrówkę z tobą dzień kończę nierzadko nad ranem czasem bochenkiem świeżym pachnącym cieplutkim jeszcze że chcę zanurzyć się w niego cała innym zaś razem czerstwym razowcem najzdrowszym choć twardym jesteś mi wtedy mocnym oparciem jak stół dla rąk podtrzymujących strudzoną głowę bywasz mi solą sypaną na rany piekącą lecz życiodajną uwodzisz odświętnie grą słów jak wytrawny kochanek przy lampce chardonnay rozgrzewasz mocą i światłem rozlanym do kieliszków gdy za wygodnie budzisz mnie nagłym poruszeniem jak słodkie kopnięcia dziecka pod sercem jak psiak się łasisz skory do zabawy odbiegasz na chwilę aby powrócić z patykiem w zębach niczym zaczarowaną różdżką jak chleb powszedni jesteś mi poezjo