jak daleko odszedłeś

od piękna prostoty zamkniętej między niebem a ziemią nie widzisz już horyzontu brzemiennego od deszczu kurczowo trzymającego się schylonych ku ziemi ciemnych chmur tak jak nie dostrzegasz znaków nadchodzącej burzy między nami oswoiłeś dumne drzewa z których każde inne strzygąc je w równy żywopłot skosiłeś trawę by nie różniła się od tej u sąsiada wybujała za bardzo może razić estetykę krajobrazu zawiązałeś krawat pod kołnierzykiem nieskazitelnie białej koszuli wpatrzony w migające okno monitora nie zauważyłeś że spadł deszcz i zgasił resztki tlącego się ogniska nie zauważyłeś że lato umiera