nie lubię topienia marzanny

zawsze wolałam wczesną jesień ze swoją spokojną pewnością pachnącą uczuciem dosytu bezpieczeństwem bogatą w słoneczne światło zadomowione we mnie po długich letnich dniach kiedy wszystko zdawało się możliwe owoce rwałam prosto z drzew a spiżarnia zapełniała się przetworami jedyna pora kiedy można było zjeść ciastko i mieć ciastko noce były jeszcze zbyt krótkie na niepokoje a serca rozgrzane otuchą trzymały w sobie żar lata łagodnie szykowały się na zimowe umieranie z wiosną jest inaczej zagrzeje fałszywą nadzieją zmrozi przebiśniegi nieśmiało otwierające się na słońce rozkruszy kawałek lodu na rzece by wciągnąć pod wodę ogłupiałych pierwszą radością nie lubię topienia marzanny