Chmurzyska

Gnaj ponure chmurzyska,

Niech pogody nie mącą.

Jak pirackie okręty,

Odgrażają się słońcu.



Artylerii niebieskiej,

Grzmią armaty korsarzy.

Moje skąpe nadzieje,

Gną się w ogniu miraży.



Drzew runęły już maszty,

Wiatr poszerzył zła żniwo.

Jak na morzu bitewnym,

Grzmi już bitwą prawdziwą.



Szopa stoi już w ogniu,

I stodoła na przeciw.

Piorun ogniem kulistym,

Ku chałupie już leci.



Biją nieba armaty,

Nieba pluszczą chmurzyska.

Ogniem nieba błyskawic,

I w niebieskich pociskach.



Morze wyje wzburzone,

Chociaż jakby zelżało.

Ziemia pachnie świeżością,

Oczyszczone nawałą.



Józef Bieniecki