Ku obłokom.

Złota jesień,jesień już,

Kolorami się prześciga.

Złoto liści,purpur róż,

Promień słońca często miga.



Chleba zapach, burych pól,

Przygaśnięte łąk zieleni.

W starym drzewie skrzypi ból,

Wiele krótszy dzień jesieni.



Bociek kula,bólu żal,

Wypłakał się już klekotem.

Wpisał się w jesieni czar,

Łzy powinien wylać w słotę.



Skrzypek czasu,senny wiatr,

Przycichł trochę, ton podnosi.

Jest z jesieni złotej rad,

Kompozycji daje grosik.



Krew-purpura,złota czar,

Niechaj nocy zamknie oko.

Bo mnie ciągle wiosny żal,

I spoglądam ku obłokom.



Józef Bieniecki