blizna

pożegnałem przydrożny kwiat i poszło mi całkiem łatwo nie było łez ani pytań i nawet słów mi nie brakło i znowu z czystym sumieniem mogę przyglądać się śmierci mogę się uczyć na nowo sensu od małych dzieci czemu mnie nie obchodzi rozkład zepsucie zgnilizna jak głębiej spojrzeć znikają jest tylko niewielka blizna galopem ruszam ku twarzom męczę się by je spamiętać zaklinam wiatr by jak liście w bukiety wszystkie pozbierać