But Temidy

Stanąłem na rozstaju szukając śladu stóp może się gdzieś odcisnął starej ślepej baby but widziałem ją już kiedyś na starym obrazie trzymała w ręku wagę w równoważnej niemal fazie z jakiej przyczyny symbol prawości na to rozstaje zszedł z piedestału może z rozsądku lub z konieczności w daleką drogę ruszył pomału… tak noga za nogą powlokłem się przed siebie wpatrując się w horyzont w plejady gwiazd na niebie by spotkać się z tą damą co zdaje się być mitem majakiem senną marą gasnącą z bladym świtem przyjrzeć się ślepym oczom Temidy na wadze zważyć prawdy i krzywdy jej rozważaniom dotrzymać kroku sensu nie zgubić i dotrwać do wyroku lecz idę tak i nic odnaleźć jej nie mogę kolejne skrzyżowanie w kolejną skręcam drogę i ciągle nowi ludzie w podróży mnie mijają gdy pytam dokąd idą mówią że też jej szukają dobrze że taką pociechę mam że w tej podróży nie jestem sam że na rozstajach w dróg labiryntach ktoś mnie zaczepi i o cel zapyta