Łazarz

gdzie idziesz samotny wędrowny kuglarzu wieczorny przybłędo wskrzeszony łazarzu na życie na drogę co w wieczności błądzi tak idę i nie wiem co mam o tym sądzić prześpię się na łące rosy z traw upiję wstanę w dal popatrzę po której się wije to życie ta droga co w wieczności błądzi i pójdę nie wiedząc co mam o tym sądzić i spotkam człowieka co szukał mnie wzrokiem usiadł by odpocząć nad modrym potokiem od życia od drogi co w wieczności błądzi tak szedł i nie wiedział co ma o tym sądzić o nic nie zapytam bo nic nie odpowie niepokorne myśli krążą nam po głowie o życiu o drodze co w wieczności błądzi pójdziemy nie wiedząc czy nam o tym sądzić