Ogrodnik w fabryce

gasną powoli światła to cena jest iluzji są światy tak pochopne że trzeba im transfuzji i słono za to płacić już nawet nie wypada poderwać własną przestrzeń wykrzyczeć rykiem stada zygzaki paranoi zamiecione ulice czuję się tu jak w domu a w domu jak w fabryce światła na skrzyżowaniach rozsądny wyścig z czasem przemawia do mnie zieleń kojarzy mi się z lasem wędrują gdzieś uparcie ludzie od pasa w górę zajęci opowieścią na ile cenić skórę a wiatr jak wiał tak wieje ogrodnik ścina krzewy a jego pies próbuje nie nabrać się na plewy