przemilczane

dla siebie czy dla świata przemilczam to co pali by krzyczeć bo wciąż nie wiem do końca co ocalić i nie wiem czy to słuszne i o prawdę nie proszę tych co tę prawdę znają i nie wiem już co gorsze nie wiedzieć czy nie mówić prowadząc na manowce i samemu też kluczyć jak głuche i nieme owce coraz więcej milczących i masa mówiących wiele o powadze i bruku o wiecach i kościele szanowanych przybywa a szacunek żywiących jakby mniej - więcej w niebo i pod nogi patrzących a przed siebie bez lęku na ostro w rzeczywistość spojrzenia nikną w dali tam może widać przyszłość i ten smutek wciąż tęskny by nie gasnąć w potrzebie jak pokonać przeszkody na jakim błysnąć niebie a prawda choć ukryta już rysuje jak mgłą na kłamstwach gładkich jak ściana nowy nieznany ląd