Struna

stoję tu nieopodal nie bój się i podejdź jest zimno nie sądzisz długo już tak błądzisz? nie znam odpowiedzi sensu nie rozdaje nie wiem co trzeba wiedzieć co mi się wydaje świat widzę rozmazany rozregulowany bez tęczy obręczy w czarno-białe plamy w okruchach szarości bez blasku i chwały bez snów o boskości bezradny, za mały rozmokłe przestworza wyschnięte odmęty i my na bezdrożach krętych, obojętnych zatroskani troską że przemija życie i czy przyjdzie nam potem plątać się w zaświecie chcemy coś rozumieć czasami potrafić zmienić coś lub zyskać za wiele nie stracić siedzimy teraz razem sklejeni milczeniem paląc świece absurdu co są ukojeniem rozbłyska pragnienie przeciąć wątłą strunę by niewiele myśląc jeszcze mniej rozumieć