* * * *

I z hukiem spadł na ziemię Był wysoko na górze Nieznany nam ten świat Podziwiali go Czasem palcami wytykali Upadku podli mu życzyli Kamieniami rzucali Lecz trwał… Wtem wiatr się zerwał i kasztan pac! Swój byt na drzewie przerwał Poturlał się po bruku Aż tu nagle malec psotny w kieszeń swą go schował I los kasztanowego ludzika mu zgotował Przestroga taka drodzy moi Choć jesteś tym co upadku się nie boi Wiec, że będąc kimś, wysoko na szczycie Kapryśny los jak wiatr- zmienić może Twoje życie