roboczy

zabij mnie z miości, wbij mi nóz nicości w serce, noz ktory czuje kazdego dnia, w zebrach mojego istnienia, nabij mnie na widly nadziei, i nos mnie jak trofeum swojej próznosci, a ja bede krzyczal piesn milosci, z radości umierania, bo koanc z milosci to dar, jaki Bóg dał na, nie do zabawy, nie do próżnej swawoli, a do poważnej rozprawy, bo kochac to jak życiem dzielić, jak dusza krwawicv kazdym spojrzeniem, to jak umierac w oczach drugfiej osoby, dzien za dzniem, i obym tak skonal,.