Smogowy potwór

W zimowy, lekko pochmurny dzień Pośród nagich na wpół żywych drzew Bezczelnie śmiało rzucając cień Wyłania się smogowego ogona tren Kimże on jest, że się tak panoszy I kto mu dał prawo do tego? By swój bezkresnego dymu ogon rozproszyć I rozrzucać zanieczyszczenia nic nie robiąc sobie z tego Lecz patrząc na efekt warto sobie uzmysłowić Że ów potwór nie zrodził się sam z siebie Jego powołanie do życia zawdzięcza - a jakże - człowiekowi A widoczne skutki szarogęszenia można nie raz obserwować na niebie Szczytem ignorancji w cynicznej swej mocy Jest oburzenia wyraz z całych sił za dnia deklarowany A szkodliwy rozwój pod osłoną nocy Staje się faktem, choć próbuje być ukrywany