Do Raju

Do Raju, do Raju Poszedłby pielgrzym znużony Pobiegłby Leci na skrzydłach niesiony Anielskich, bo Oni ponoć skrzydła mają Ci, co w polach i w lasach mieszkają W stodołach sypiają I pod gołym niebem Dzielą się wodą, dzielą się chlebem Dzielą się słowem i Słowem natchnieni Dotykają krańców Ziemi By wędrówki szlak wyznaczyć Przez góry wysokie Przez morza głębokie Pielgrzymowi chcąc pokazać Cuda świata. By przebytym trudem Upojony nazwał swoje życie cudem.