Kamień i serce

na brzegu rzeki leżały kamienie te największe były dumne ze swoich kształtów i ogromnych rozmiarów te średnie, nawet cieszyły się, że nie rzucają się aż tak bardzo w ludzkie oczy te małe natomiast cierpiały że są nikomu nie potrzebne i na pewno ludzie nie zwrócą na nich uwagi jedyną ich rozrywką była grupka dzieci która brała kamyczki do ręki i wrzucała do wody robiąc tak zwane kaczki był jeszcze jeden kamień nie za duży i nie za mały kamienni mieszkańcy śmiali się że jest dziwny i kształtem przypomina jakieś straszydło albo potwora wyjętego z bajki drwili że jest ostry i niebezpieczny pęknięty i nie wiadomo skąd pewnego dnia nad wodę przyszła dziewczynka głośno rozmawiała z Panem Bogiem żaląc się jak ciężkie ma życie nieśmiało prosiła o pomoc i siłę błagała o mały znak z nieba o malutką iskierkę nadziei płakała a jej płacz poruszył serca wielkich kamieni tak.! serca…dobrze usłyszałeś nie wiem czy wiesz że kamienie też je posiadają łzy jak grochy spadały na ziemię niektóre spływały po rozdartym samotnym kamieniu on płakał także jego łzy zaprzyjaźniły się z łzami dziewczynki bardzo słono zrobiło się nad brzegiem rzeki Pan Bóg też płakał wtedy właśnie stał się cud we łzach które zebrały się na samotnym kamieniu w cudowny sposób odbiły się promienie słońca dziewczynka krzyknęła z zachwytu biorąc do reki samotny i nie kształtny do niedawna jeszcze kamień inne kamienie poczerniały z zazdrości łzy sprawiły że bylejakość nabrała kształtu kamień wyglądem przypominał serce dziewczynka wzięła go w dłonie do dzisiaj kamienie wraz z szumem wody opowiadają tę niecodzienną historię