uparta samotność
nie chce odejść
śmieje się
z mądrych głów
i zadartych nosów
rozrywających niebo
pustka
uśpionej jeszcze nocy
wznosi kolejny toast
za życie
i za skrzydła
z antykwariatu wiary
61 odsłon
Komentarze (2)
Zaloguj się, aby dodać komentarz.
Krótkie i treściwe:) Pozdrawiam
Ha! Świetny! Ja pisałam o potykaniu się na skrzydłach skrojonych nie na miarę naszych czasów... Pozdrawiam:)