gwiazdo

Siostrze Marii gwiazdo południa wskazywałaś mi drogę na Saharze życia gdy wiatr ciskał piaskiem prosto w oczy świeciłaś jasno szłam więc dalej niestrudzenie minęłam senną fatamorganę kołyszącą się wolno przy każdym kroku między półprawdą a wydmami że to jeszcze nie czas na koniec wędrówki gdy beduini przyprowadzili znużoną karawanę do przystani w której Temida ma swój dom zatrzymałaś się nad tym miejscem moja gwiazdo przyniosłaś szczęście