O poranku wieczorem

Miły poranku, o zapachu miękkiej trawy, W tle pejzażów sennych mnożąc ważkie sprawy, Wejrzyj w moje zmarnowane durne życie I obudź mnie wcześnie ,najlepiej o świcie Gdyż pragnę rozniecić tę energię skrytą Moc młodzieńczą, mą dusze jakże nieprzebytą Ożywić na nowo, by rosła jak skała Żalem nie krwawiła, więcej już nie łkała. Chcę latać wysoko,nad światów dachami Chcę muskać sny wszelkie moimi skrzydłami Chcę być nowym tworem wolnym od słabości Chcę czuć się kochanym, tak pragnę miłości Odkryję na nowo możliwości zdarzeń Stąpię do otchłani niezdobytych marzeń, By przyszłości wyjść naprzeciw i stawić jej czoła Zajrzę tam gdzie ni oko, ni ucho dotrzeć nie zdoła Pragnienia będę karmił możnością spełnienia Nie będę odrzucał sennego marzenia Każdy kaprys duszy zaspokoję czystą zgodą Uchronię ją zawsze przed mroczną pogodą Nie będzie już płaczu nie będzie kwilenia Radość i szczęście żadnego zwątpienia Taką pieśń serce z wszystkich komór roni Słyszę ją wyraźnie bo mam je na dłoni