credo

trawię wielkich i małych tych drugich wiadomo łykam bez skutków trwałych wielkich przypłacam oskomą plwam zatem wytworem doświadczonej wyobraźni podbarwiam własnym humorem nie chcesz nie poddawaj się kaźni jeno nie każ mi wiedzieć jako słowo się toczy moje też będzie śniedzieć gdy sam nie przejrzę na oczy i nic tu nie ma do rzeczy natura ma pospolita wszak moje nie zaprzeczysz moje i kwita i dupa tam wielcy dupa ich ikra szanowni wisielcy gablotowa mimikra