Cmentarz parafialny

kościół neogotycki czujny na palcach stanął jak mały chłopiec chcący być wyższym pośród ku pól buraczanych w bezruchu kolcami wież celując w niebo ewangelików i katolików służąc wiernie wiernym - kościół niewiejski i niemiejski niesłynący z bogatej kolekcji dzieł sztuki ani jako miejsce wiecznego spoczynku sławnych bogatych zasłużonych tuż za nim cmentarz na plecach się rozłożył z twarzą rumianą od sowio górskiego słońca - mieszkańcy miasteczka grzecznie jak warzywa w ogrodzie życia cicho kładą się od pokoleń jeden obok drugiego w grządkach – cmentarz ten w pieszyckiej przestrzeni publicznej miejsce w którym mieszkańcy mogą się ze sobą spotkać by porozmawiać o świecie o rzeczywistości za pomocą różnych języków: filozoficznego politycznego sportowego ekonomicznego czy religijnego dla nas jest najlepszy język poezji ale biedni nim nie mówią, to język arystokratów o sile magnezu co kości umarłych w okolicy zbiera niczym stare żelastwo zanim duszę porwą siły diabelskie lub anielskie w drogę planetarną mlecznych krów - gdybyśmy się mylili ale się nie mylimy cmentarz jest ulubionym miejscem centralnym punktem miasteczka jak kotwica mocno wbita w ziemię kości nóg rąk żeber zębów słów i miłości mocniejszej od wiatrów sowio górskich oraz prastarych słowiańskich bóstw demonów z lasów dębowo-bukowych