Litewka — cisza nosi Twój głos, Litewka — pękł nam zwykły dzień. Ktoś trzyma smycz, ktoś pusty koc, ktoś nie chce wierzyć w tę noc. Litewka — nie tak miał brzmieć świat, nie tak miał kończyć się bieg. Został po Tobie niedokończony gest i dobro ciężkie jak łzy. Nie mówiłeś wielkich zdań, szedłeś tam, gdzie bolało. Tam, gdzie ktoś przestawał spać, gdzie nadziei było za mało. Telefon, prośba, zimny próg, czyjś strach schowany w dłoniach. A Ty umiałeś zostać tam, gdzie inni chcieli odejść. Litewka — cisza nosi Twój głos, Litewka — pękł nam zwykły dzień. Ktoś trzyma smycz, ktoś pusty koc, ktoś nie chce wierzyć w tę noc. Litewka — nie tak miał brzmieć świat, nie tak miał kończyć się bieg. Został po Tobie niedokończony gest i dobro ciężkie jak łzy. Dziś nawet miasto mówi szeptem, jakby zabrakło mu tchu. Na zdjęciach jeszcze jesteś blisko, a tutaj nie ma już słów. Ktoś patrzy długo w ekran, ktoś pyta: jak to możliwe? Bo odszedł człowiek, który umiał zobaczyć niewidzialnych. Nie pytaj dziś, dlaczego. Nie ma odpowiedzi. Tylko zapamiętaj twarz, która nie odwracała wzroku. I kiedy ktoś zawoła: pomóż, nie przechodź obok. Nie przechodź obok. Litewka — cisza nosi Twój głos, Litewka — pękł nam zwykły dzień. Ktoś trzyma smycz, ktoś pusty koc, ktoś nie chce wierzyć w tę noc. Litewka — nie tak miał brzmieć świat, nie tak miał kończyć się bieg. Został po Tobie niedokończony gest i dobro ciężkie jak łzy. Łukasz Litewka... Nie wielkie słowa. Nie pomnik. Nie krzyk. Tylko cisza po człowieku, który pomagał. Litewka...