czytam sam siebie bo któż chciałby przekuć źrenice w chorobliwy światłocień skradający się po twarzy deszcz zanurzam pióro w lękach świata strach i radość w jednym warkoczu karmią ciemnym chlebem wybucham pąkami kasztanów zbijam budę swojemu psu ukręcam na karuzeli samotność cóż więcej mogłbym ofiarować noc otacza mnie obojętnie podaję uśmiech na wyciągnięcie dloni