Jesteś tak bardzo odległa

dlaczego odwiedzamy się spłakanymi listami czemu litery tak niewyraźne rozmazane westchnieniami brzmią jak hejnały jak najpiękniejsze serenady jak coś czego słowo nigdy w pełni nie wyrazi tylko wszechobecna cisza przyozdabia na ciebie czekanie w sznury przelatujących łabędzi w rzeźbione chmury w słońce które kolorami tęczy maluje na moim policzku twoje usta w poświacie czerwieni i śniegi skrywające długie z tęsknoty sople nadziei